یکی از ابعاد سلامت که کمتر در تحقیقات جغرافیایی به آن پرداخته میشود، بحث سلامت روان است. محیط کالبدی بر سلامت جسم و روان تاثیرگذار است، مسکن در این محیط کالبدی نقش بسیار بالایی در سلامت روان دارد. هدف اصلی پژوهش بررسی تاثیر مسکن شهری بر سلامت روان شهروندان شهر اهواز بوده است. پژوهش حاضر کاربردی و از لحاظ روششناسی توصیفی-تحلیلی است. ابزار مورد استفاده، پرسشنامه محقق ساخته کیفیت مسکن و پرسشنامه سلامت روان عمومی GHQ بوده است. حجم نمونه متناسب با جامعه آماری و بر اساس فرمول کوکران تعداد 270 برآورد گردید.به منظور تجزیه و تحلیل دادهها از روشهای آماری آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی چندگانه در محیط نرمافزار SPSS استفاده شد. یافتههای پژوهش نشان داد که در بین شاخصهای کیفی، متغیر برخورداری از امکانات و تجهیزات بیرونی و داخلی با ضریب 0.513- و 0.482- و در شاخصهای کمی، متغیر مساحت واحد مسکونی با ضریب 0.485- بیشترین همبستگی را با سلامت روان شهروندان داشته است. نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که متغیر برخورداری مسکن از امکانات بیرونی با مقدار بتای 503.- و تراکم نفر در اتاق با مقدار بتای 337. بیشترین نقش را در پیشبینی تاثیر مسکن بر سلامت روان و شاخصهای کمی مسکن مانند تراکم نفر در اتاق، مساحت واحد مسکونی، تراکم نفر در واحد مسکونی بیشترین تاثیرگذاری را بر اختلالات روانی شهروندان شهر اهواز داشته است. همچنین بیشترین ارتباط و تاثیر شرایط نامناسب مسکن بر اختلالات روان مربوط به علائم افسردگی بوده است.
(2).jpg)
