این مقاله مدلی را برای زنجیره ارزش پایدار محصولات نفتی در عراق پیشنهاد میکند که به چالش مهم ایجاد توازن بین توسعه اقتصادی و پایداری زیستمحیطی و اجتماعی در بخش نفت این کشور میپردازد. این پژوهش با استفاده از رویکرد ترکیبی روشهای کیفی و کمی، پیشایندها، اجزا و پیامدهای کلیدی اجرای شیوههای پایدار در زنجیره ارزش نفت عراق را شناسایی میکند. در این مطالعه، از ۸۰ پاسخدهنده از شرکتهای نفت و گاز عراق نظرسنجی شد و مصاحبههای عمیقی با کارشناسان صنعت انجام گرفت. تجزیه و تحلیل دادهها با استفاده از نرمافزار MAXQDA برای دادههای کیفی انجام شد. نتایج نشان میدهد که عوامل سیاسی-حقوقی، شرایط اقتصادی و ظرفیت نوآوری فناوری، مهمترین پیشایندهای مؤثر بر توسعه زنجیره ارزش پایدار هستند. اجرای فعلی شیوههای مدیریت پایدار در سراسر زنجیره ارزش متفاوت است، به طوری که بخش پاییندستی عموماً عملکرد بهتری نسبت به بخشهای بالادستی و میاندستی دارد. این پژوهش روابط مثبت معناداری بین شیوههای مدیریت پایدار و هر سه بعد عملکرد پایداری (اقتصادی، زیستمحیطی و اجتماعی) را تأیید میکند، که دوسوتوانی سازمانی نقش میانجی مهمی در آن ایفا میکند. براساس این یافتهها، پایاننامه یک مدل زنجیره ارزش پایدار یکپارچه را پیشنهاد میکند که ملاحظات اقتصادی، زیستمحیطی و اجتماعی را در بخشهای بالادستی، میاندستی و پاییندستی زنجیره ارزش نفت در نظر میگیرد. مطالعه با توصیههای عملی برای سیاستگذاران، ذینفعان صنعت و پژوهشگران آینده جهت ارتقای پایداری در بخش نفت عراق به پایان میرسد. این توصیهها شامل توسعه چارچوبهای نظارتی جامع، اجرای فناوریهای تولید پاکتر، تقویت مدیریت زنجیره تأمین، بهبود مدیریت پایان عمر محصول و پرورش قابلیتهای سازمانی است که توازن بین کارایی و نوآوری را برقرار میکند.
(2).jpg)
