حرکت فزآینده به سمت رشد و توسعه، با بهرهمندی از فناوریهای پیشرفته در سطح صنعت نفت به طور غیر قابل تصوری در حال پیشرفت میباشد. هدف این پژوهش بهینهسازی مکانیزم تولید پایدار براساس ریسکهای زنجیره تأمین صنعت نفت برمبنای تحلیل رتبهبندی و فازی شهودی میباشد. این مطالعه از نظر روش شناسی توسعهای و ترکیبی محسوب میشود که با اتکاء به فرآیندهای غربالگری محتوایی سیستماتیک، به دنبال شناسایی ابعاد پدیده مورد بررسی میباشد. سپس با هدف ارزیابی اجماع نظری، از تحلیل دلفی فازی برای سنجشِ پایایی ابعاد شناسایی شده استفاده میشود. در بخش کمّی نیز از تحلیلهای رتبهبندی تفسیری و فازی شهودی بهره برده شده است. مشارکتکنندگان در بخش کیفی، ۱۲ نفر از متخصصان و خبرگان رشته مدیریت صنعتی در سطح دانشگاهی بودند و در بخش کمّی از مشارکت ۲۵ نفر از مدیران شرکتهای تابعه وزارت نفت که چه به لحاظ دانشی و چه به لحاظ تجربی دارای سابقه بودند، بهره برده شد. مبنای انتخاب نمونه، استفاده از روش همگن بود. نتایج پژوهش در بخش کیفی از تعیین ۶ بُعدِ جهت سنجش بهینهسازی تولید پایدار و ۵ بُعدِ ارزیابی ریسک زنجیرۀ تأمین حکایت دارد. نتایج در بخش کمّی پژوهش نشان داد، تأثیرپذیرترین مبنای تصمیم، یعنی بهینهسازی تولید از ریسک زنجیرۀ تأمین سبز، مبنای موقعیتیابی اکولوژیک اقلیمی و زیستبوم صنعتی است که باعث میگردد تا دستیابی به پایداریِ شرکتهای نفتی با چالش بیشتری مواجه باشد.